Avonturen op het wad

We schrijven vrijdag 6 september 2019. De tijd: half vijf ‘s morgens. Aan de linkerkant van het bed maakt de wekker van meneer Verkerk een oorverdovend lawaai. Maar met een lach zoals je zelden ziet en een souplesse die je niet verwacht, springt deze mentor van mavo 4 in z’n pantoffels en verdwijnt dan richting badkamer. Van dat laatste weet hij inmiddels dat douchen op deze dag maar voor een paar uurtjes zin heeft. Het is de dag die menig leerling later maar moeilijk zal kunnen vergeten… We gaan wadlopen met onze examenleerlingen!

Ruim voor de afgesproken tijd parkeert deze vandaag iets-te-enthousiaste docent zijn fiets in de stalling om vervolgens net iets te luidruchtig de natuurlijk al aanwezige meneer de Smit te groeten. 20 wadlooptochten ervaring kunnen maar moeilijk verbergen hoe ze naar deze dag hebben uitgekeken in de laatste vakantieweken. Als meneer van der Wijst niet veel later ook aansluit met zijn hoop op weer een dag vol vieze modder en diep water, weten ze weer dat ze een goede keus hebben gemaakt. Daar is mevrouw Burkhardt, die klokslag half zes arriveert, overigens nog niet zo zeker van. Voor haar is het, net als voor ruim 70 leerlingen uit mavo 4 de eerste keer wadlopen… en veel vertrouwen in het optimisme van haar collega’s lijkt ze niet te hebben.

Als de bus arriveert, gaat er enthousiaste herkenning door de inmiddels grote groep leerlingen en hun begeleiders. Karin, onze chauffeuse van de reisweek naar Parijs, zit weer vertrouwd achter het stuur. Nog een extra reden om vrolijk in te stappen.

De reis naar Pieterburen vliegt voorbij, waarbij een groot aantal leerlingen toch niet alle verkeersborden heeft gezien. Zij kozen ervoor om de gemiste slaapuurtjes in te halen of nog een extra energieboost te nemen voor de zwerftocht van het Noorden.

Als we eindelijk rond 9 uur de bekende (of beruchte?) dijk oversteken, hebben we beter weer dan verwacht. Toegegeven, een stralende zon en 5 graden meer zou prettig zijn geweest, maar het is droog en het waait niet te hard. We kunnen aan de 3 uur durende tocht over ons prachtige wad beginnen. Het is voor een enthousiast wandelaar, schrijver en natuurliefhebber niet moeilijk om hierover lang en gedetailleerd uit te wijden, maar graag verwijs ik u daarvoor naar de foto’s op de site van ons Baudartius College.

Enkele anekdotes zijn wel waard om te noemen: bijv. de onervaren collega die we bij de eerste passage van het slik, amper 30 cm. diep, al bij de hand moesten pakken om te voorkomen dat we haar zouden verliezen. De leerlingen die binnen een kwartier al zonder schoenen verder moesten, omdat ze meenden dat het advies “hoge schoenen” niet voor hen geschreven was. Hun schoeisel hebben we onvindbaar op het wad achter moeten laten. Het doorwaden van een geul die voor sommige leerlingen dieper bleek dan hun heupen en waarvan het water ook niet veel warmer was dan een graad of 12. Het uitglijden van de ervaren docent (ik noem bewust geen naam) en enkele leerlingen, waardoor de modder hoger kwam te zitten dan hun knieĆ«n.

Het is bijna 12 uur ‘s middags als we een ervaring rijker terugkomen bij het vertrekpunt. Daar blijkt dat de douche die veel leerlingen en docenten ‘s morgens nog genoten hadden een ongekende luxe is. Met behulp van een paar waterstraaltjes en een schrobborstel wordt nu het ergste vuil van de benen verwijderd. Een enkeling blijkt genoeg te hebben aan schone sokken en andere schoenen, maar de minder gelukkigen moeten zich volledig verschonen. De laatste groep heeft wellicht het meest ervaren wat ons waddengebied te bieden heeft.

Met een deo-lucht die z’n weerga niet kent en een ervaring die je de rest van je leven bij je draagt, rijden we een uurtje later richting Hoogeveen. De McDonald’s wacht daar op ons. En wat mij betreft: VERDIEND!

Dat de laatste etappe in relatieve rust werd afgelegd, behoeft geen uitleg. Veel leerlingen droomden al van het eerste vrije weekend na een inspannende schooldag.

Bert Verkerk